باز شهاب الرندرى ( كذا ) قرين نام يك منشى ديگر او شهاب الدّين الكوسوى ( ؟ ) در كتاب الأوامر العلائيّة مذكور است ، و نام كامل او و پدر و اجدادش با نسبت نسوى و منصب او در سيرة جلال الدّين و تاريخ ابو الفدا و تاريخ ادبيّات عربى بروكلمن و مقالهء همين بروكلمن در دائرة المعارف اسلامى و هديّة العارفين و كتاب الأعلام زركلى و معجم المؤلّفين عمر رضا كحّالة و معجم المطبوعات و تاريخ ادبيّات عربى جرجى زيدان بلفظ محمّد بن احمد بن علىّ بن محمّد المنشئ النّسوىّ كاتب انشاء جلال الدّين آمده است . و امّا نام نور الدّين ( محمّد « 1 » ) منشى در جهانگشاى جوينى بمناسبت فتح‌نامهء اخلاط ( كه گويد او نوشت ) آمده است و قبل از ان نيز گفته بوده است كه منشى و مدبّر ملك جلال الدّين همين نور الدّين منشى بود ؛ در تاريخ وصّاف نيز انشاء فتح‌نامهء اخلاط به او نسبت داده شده است و در تاريخ گزيده ( نسخهء عكسى نشر اوقاف گيب ) بنام نور الدّين مفتى و نور الدّين منشى مذكور است ، و اگرچه ممكنست مفتى تصحيف باشد احتمال صحيح بودن آن نيز مىرود ( توضيح اين نكته بعد ازين خواهد آمد ) ؛ در دستور الكاتب و نيز در التّرسّل الى التّوسّل نيز ذكر او آمده است ؛ در تذكرة الشّعراى دولتشاه بنام نور الدّين منشى و در مرآة الخيال بنام نور الدّين طبسى ( ! ) و در مجمع الفصحاء بنام نور الدّين محمّد زيدرى ( غلط ) و بعنوان مؤلّف نفثة المصدور ( غلط « 2 » ) حكاياتى از او منقولست . از حسن تصادف دو مجموعهء منشآت بدست راقم اين سطور افتاد كه يكى عكس نسخه‌ايست در يكى از كتبخانهاى منچستر و ديگرى عكس نسخه‌ايست در كتبخانهء عزّت قويون او غلو در قونيه . پس از تدقيق و مقابله معلوم شد اين دو مجموعه

--> ( 1 ) - در اينكه اسم او محمد بوده باشد شك هست چونكه در مآخذ معتمد عليه نيامده است . ( 2 ) - اينكه مؤلف نفثة المصدور همان صاحب كتاب تاريخ باشد مطلبى است كه مرحوم قزوينى با مقايسهء آن‌دو بمنصهء ظهور رسانيده ، مطلب تازه در اين يادداشت حقير فقط اينست كه نام او نور الدين نبوده و شهاب الدين بوده است و با نور الدين كه موضوع آن حكايتهاست فرق دارد .